/Jan Karski

13 lipca

2000

wybory2020


W Waszyngtonie zmarł Jan Karski - obywatel Polski i Stanów Zjednoczonych, honorowy obywatel Izraela, prawnik i dyplomata, historyk, od 1939 w konspiracji, kurier i emisariusz władz Polskiego Państwa Podziemnego, świadek Holokaustu . Za swoją działalność został odznaczony najwyższymi odznaczeniami państwowymi – polskim Orderem Orła Białego i amerykańskim Medalem Wolności Jan Karski był kurierem i emisariuszem politycznym. W podziemiu znany był pod pseudonimem „Witold”. Używał także innych: „Piasecki”, „Kwaśniewski”, „Znamierowski”, „Kruszewski”, „Kucharski”. Dwukrotnie, w tajemnicy przed administracją niemiecką, udawał się do getta warszawskiego. Aby zebrać dalsze materiały, w przebraniu niemieckiego żołnierza wszedł do obozu zagłady, który później zidentyfikował jako Bełżec . Po wojnie przyznał, że był to obóz przejściowy dla Żydów w Izbicy. W 1982 roku otrzymał tytuł Sprawiedliwego wśród Narodów Świata i posadził drzewko na terenie Yad Vashem w Jerozolimie . Przyjął go prezydent Izraela . W 1994 roku otrzymał honorowe obywatelstwo państwa Izrael. W 1995 roku otrzymał Order Orła Białego.

karski4

1945

W Kielcach odbył się mecz piłki nożnej pomiędzy drużyną pułku Armii Czerwonej, który w styczniu tego samego roku wszedł do tego miasta, a reprezentacyjną drużyną z Kielc. Kielczanie wygrali ten mecz 3:0.

informator

1936

Premier rządu polskiego Felicjan Sławoj -Składkowski wydał okólnik, w którym wprowadził odgórnie kult generała Edwarda Rydza-Śmigłego (zdjęcie) jako “pierwszej w Polsce osoby po Panu Prezydencie”. Dokument ten był sprzeczny z tzw Konstytucją Kwietniową.

slawoj

1919

Do Polski przybyła amerykańska komisja pod po przewodnictwem senatora Henry’ego Morgenthaua. Jej zadaniem było zbadanie sytuacji ludności żydowskiej w Polsce. Komisja przyjechała nad Wisłę na skutek nadchodzących ze Stanów Zjednoczonych i Europy Zachodniej sygnałów o rzekomych pogromach i prześladowaniach Żydów. W wyniku przeprowadzonych przez nią prac sporządzony został raport, w którym zawarto informacje ośmiu ekscesach, w których śmierć miało ponieść 280 obywateli żydowskich. Określenie “eksces” ma tu fundamentalne znaczenie, ponieważ członkom komisji nie udało potwierdzić okoliczności, które dałoby się opisać słowem “pogrom”. Podkreślono również, iż w znacznej mierze przypadki te wynikały z warunków wojennych na Kresach, gdzie toczył się konflikt z Ukraińcami i bolszewikami, których tak jednych jak u drugich wspierali Żydzi i ich organizacje. Zaprzeczono również wysuwanej przez USA tezie, iż to polskie władze są inicjatorami zajść i konfliktów na tle semickim. Zdjęcie; Żydzi wracający z synagogi w Myślenicach.

synagoga

1904

W czasie wojny rosyjsko-japońskiej Józef Piłsudski (zdjęcie) złożył w japońskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych memoriał, w którym napisał: ”(…) głównymi czynnikami rozkładowymi państwa rosyjskiego są: Polska, Finlandia i Kaukaz, a raczej dwa główne jego narody-Gruzini i Ormianie. Przy tym zauważyć należy, że wpływy polskie są decydujące na Litwie i katolickiej Białorusi (…), a Gruzini i Ormianie mogą mieć wpływy na półdzikie plemiona górskie na Kaukazie”.

pilsudskijaponia

1794

W czasie insurekcji kościuszkowskiej rozpoczęło się rosyjsko -pruskie oblężenie Warszawy. Umocnienia stolicy zostały przygotowane przez Korpus inżynierów pułkownika Karola Sierakowskiego i generała Józefa Orłowskiego. Choć umocnienia Warszawy nie zostały wykończone przed dotarciem pod stolicę Polski armii pruskiej i rosyjskiej pod dowództwem króla Fryderyka Wilhelma II, to dzięki mężnej postawie obrońców kierowanych przez Naczelnika Najwyższego Siły Zbrojnej Narodowej Tadeusza Kościuszki, miasto wytrzymało blisko dwumiesięczne oblężenie. Dzięki sprawnemu kierowaniu administracją stołeczną przez Ignacego Wyssogotę Zakrzewskiego w oblężonej stolicy nie zabrakło żywności ani amunicji. Wojska prusko-rosyjskie odeszły spod oblężonego miasta 6 września.

insurekcja

1769

W czasie Konfederacji barskiej rozegrała się bitwa pod Białymstokiem znana też jako bitwa pod Olmontami. Wojska Rzeczpospolitej pod dowództwem Kazimierza Pułaskiego i Józefa Bierzyńskiego spotkały się w walce z wojskami Imperium Rosyjskiego dowodzonymi przez Aleksandra Golicyna. Niestety na skutek źle obranej przez Polaków taktyki,w której nie uwzględniono szarży na szable bitwa ta zakończyła się zwycięstwem czterokrotnie mniejszych oddziałów rosyjskich.

1666

W czasie tak zwananego rokoszu Lubomirskiego miała miejsce bratobójcza bitwa pod Mątwami nad Notecią (obecnie dzielnica Inowrocławia). Po przeciwnych stronach stanęło 20 tysięcy żołnierzy króla Jana Kazimierza i 16 tysięcy wojsk rokoszan Jerzego Sebastiana Lubomirskiego. Rokosz ten, nazwany jego imieniem był zbrojnym protestem w znacznym stopniu wspieranym przez szlachtę i magnaterię, która obawiała się umocnienia władzy królewskiej, a co za tym idzie utraty wpływów. Sama bitwa rozpoczęła się nad bagnistymi brzegami Noteci, co okazało się śmiertelną pułapką dla wojsk królewskich. Dodać do tego należy, że żołnierze ci nie chcieli strzelać do swoich rodaków, którzy walczyli nawet w takich samych mundurach odróżniających się jedynie przepasaną na rękawie białą chustą. W szeregach wojsk królewskich doszło jeszcze do kolejnego zamieszania, które wywołał hetman Jan Sobieski, który nakazał odwrót, co z kolei spowodowało sytuację, w której jedni żołnierze wycofywali się, a drudzy…ruszali do ataku. Uwięzieni na bagnach żołnierze królewscy poddali się wierząc, że skoro oddają się w ręce swoich rodaków zostaną godnie potraktowani. Nic bardziej mylnego nie mogło ich spotkać. Trafiwszy w ręce rokoszan padli ofiarami ich wielkiego okrucieństwa, które później Jan Sobieski opisał w jednym z listów wspominając: “Z tej okazji najwięcej zginęło ludzi, że skoro z błota uszli, wywoływali ich, dając im parol a potem, zawiódłszy na górę, nie ścinali ale rąbali na sztuki. Nie tylko Tatarowie, nie tylko Kozacy nigdy nie czynili takiego tyraństwa ale we wszystkich historiach o takim od najgrubszych narodów nikt nie słyszał okrucieństwie. Jednego nie znajdują ciała żeby nie mieć w sobie czterdziestu razów, bo i po śmierci nad ciałami się pastwili”. W bitwie i w masakrze, która po niej nastąpiła zginęło, według różnych szacunków ok. 4000-5000 żołnierzy królewskich. Zdecydowana większość (tylko ok. 300-400 padło w boju) została zamordowana w wyjątkowo okrutny sposób przez swoich współbraci.

matwa


Edytuj tę stronę dzieląc się własnymi notatkami!

Subscribe to Notatki historyczne Tomka

Get the latest posts delivered right to your inbox

Tomasz Waszczyk

Tomasz Waszczyk

Ten kto nie szanuje i nie ceni swej przeszłości nie jest godzien szacunku teraźniejszości ani prawa do przyszłości.

Read More